Jarenlang stelden we een bezoek aan Sénéquier in Saint-Tropez uit. Al doe je nog zo je best: geen enkele toerist ontkomt hier aan de rode propaganda van hét meest besproken terras in het vissersdorp.
We zijn niet dol op protserigheid, zonnebrillen zo groot als flatscreens, Temu-diva’s op hakken en achterovergekamde haren met klodders vet die de brandende zon weerkaatsen. En toch: we zitten er middenin, gevangen tussen slangenleren schoenen en extravagante hoeden. Hier aan de Quai Jean Jaurès op zo’n rode stoel, onder het rode terras en dito tafeldecoratie. Marco Borsato had er een liedje over kunnen maken.
Zoals dromen geen bedrog zijn, geldt dat ook voor onze afvinklijst als het om de Côte gaat. Een plek waarvan we weten dat we er maar één keer komen. Niet vanwege de allure van deze hotspot, maar wel om de originele Tropézienne te proeven op de plek waar de oorsprong ligt van dit luchtige briochebroodje met een deels onbekende crèmevulling, afgetopt en versierd met suikerkristallen, haast zo groot als gerijpte hagelstenen.
Van Poolse makelij
Het verhaal begint in de jaren vijftig, wanneer de Poolse bakker Alexandre Micka zich vestigt in Saint-Tropez. Hij bracht een recept mee dat was geïnspireerd op gebak uit zijn geboortestreek. Het bestond uit een zachte brioche, gevuld met een geheime room op basis van banketbakkersroom en botercrème.
In een tijd waarin Saint-Tropez nog voornamelijk een vissersplaats was, verkocht Micka zijn creatie in zijn bakkerij. Het gebak viel op door zijn eenvoud: geen ingewikkelde decoraties, geen aristocratische geschiedenis, maar pure passie.
BB
Een klant van de bakkerij zorgde ervoor dat de goedgevulde lekkernij een iconische status verwierf. Het was Brigitte Bardot – ook wel bekend als BB - die in 1955 tussen de opnames van de film ‘Et Dieu…créa la femme’ zich laafde aan de briochecreatie.
Ze was meer dan een hoofdrolspeelster, ze was taboedoorbrekend en deed de titel van de film alle eer aan. Tot op de dag van vandaag zie je de silhouet van de in 2025 overleden blondine in hoofd-, zijstraten en steegjes van ‘Tropez’.
(foto boven > een namaak-Tropézienne op de camping smaakt ook uitstekend)
Volgens de overlevering was Brigitte zo enthousiast over het gebak dat zij voorstelde het een naam te geven die verwees naar de inwoners van Saint-Tropez: ‘La Tarte Tropézienne’. Ruim zeventig jaar later zijn onder die naam 30 winkels verrezen aan de Riviera waar je het briochebroodje en andere baksels uit dezelfde keuken kunt kopen of ter plaatse nuttigt.
Streng bewaakt
Het broodjesgebak is eigenlijk net als de Dubaireep: culinair niet zo bijzonder, maar het vertegenwoordigt een verhaal. Een levensstijl. Met de immense populariteit in de jaren vijftig van Bardot groeide navenant ook de aantrekkingskracht van het dorp.
Waar normaal lokale specialiteiten bekend blijven tot rondom de kerk, blijken hier de ingrediënten van een geheim recept, de glamoureuze locatie van de filmset en de adaptatie door een internationaal sekssymbool het juiste recept voor wereldfaam. Waar veel traditionele recepten vrij konden worden nagebootst, werd ‘La Tarte Tropézienne’ ontwikkeld als een herkenbaar commercieel merk met een duidelijke identiteit. De merknaam is juridisch beschermd en wordt streng bewaakt. Online kun je oneindig veel recepturen vinden die de Tropézienne nabootsen, maar het origineel is nooit gelekt door de bedenker.
Het maakt de Tropézienne tot meer dan een gebakje, dat in allerlei varianten wordt gemaakt met frambozen, aardbei of in miniatuurvorm. Het is een symbool van vakantie, luxe en het ontspannen leven aan de med. Onze dochter Fleur maakt dat allemaal niets uit. Zij weet temidden van elitair gezelschap zichzelf onbedoeld te decoreren met alle ingrediënten die het gebakje rijk is. Een aandoenlijk gezicht en mooi contrast met de gesoigneerde gasten om ons heen. Zij weten het tafereel wel te waarderen. Ongestoord geniet onze ‘petit Bardot’ van de mysterieuze crème, soms pardoes afgeleid door een filmpje op haar mini-tablet.
Met wat hulp van moeders is het iconische puddingbroodje lijfelijk en geestelijk verwerkt. Dat duurde nog geen halfuur met wat verfrissing erbij. We zijn vijf tientjes armer en een verhaal rijker.
C’est Saint-Tropez.
(bekijk hieronder het laatste tv-interview met BB)
